اشعار

مرا از بین خواهد برد غم این اضطراب آخر            دعایم می‌شود درباره‌ات کی مستجاب آخر

بگو این دست‌های خسته‌ام از پشت ابرِغم            گره کی می‌خورد بر بارگاه آفتاب آخر؟

شبیه مادرت زهرا جوان و خسته دل رفتی            نیاوردی در این دنیای غم‌آلوده تاب آخر

فدای کودکیِ تو که کرد ای اصل اُتوالعِلم            جوابت کل عالِم‌های عالَم را مجاب آخر

فدای دو امامی که تن زخمی در آن گرما            لب خشکیده‌شان می‌گفت ذکر آب آب آخر

اگرچه روضه یکسان است ولی معلوم شد فرق            زنانی مثل ام فضل و جعده با رباب آخر

تمام کار من گریه، غم و دوری و بی‌تابی            چه خواهند کرد با من بچه‌های بوتراب آخر؟

وقـتی از داغِ جـوان‌مـرگ خـبر می‌آید            گـاهی از دیـدۀ تـر خـونِ جـگـر می‌آید

دارد از طوس به بغداد گریبان صدچاک            پــدری بــر سـر بـالـیـن پــسـر مـی‌آیـد

ناخودآگاه دلم رفت چرا کـرب و بـلا؟!            اربـاً ‌اربـا شـده‌ای پـیـش نـظـر مـی‌آیـد

اُم رذل است، نگوئید که اُم الفضل است            لقـب جـعـده به این زن چـقـدر می‌آیـد!

جواد آنکه به نزدش سخا و جود گداست            جواد آنکه خدا نیست، خنده‌های خداست

جواد آنکه هم از کودکی امام شده است            شبیه حضرت عیسی و حضرت یحیاست

جـواد آنـکه کـریـم بن هـفـت اقـیـانـوس            جواد آنکه جـواد بن هـشتـمـین دریاست

جــواد آنـکـه جـواب تــمـام پـرسـش‌هـا            جـواد آنـکـه امــام تـمـام بــاران‌هـاسـت

جواد آنکه به دل بردن از پـدر مشهـور            جـواد آنکـه عـلـی‌اکـبـر امـام رضـاست

جواد آنکه پـدر از پـسر غـریب‌تر است            یکی به غربت مشهد، یکی به سامرّاست

جواد آنکه به لب‌های تشنه جان داده است            جـواد آنکه پر از کلّ یوم عـاشـوراست

دلـم شکـسته ولی پر تـلاطم است هنوز            که "عشق" فاصلۀ کاظمین کرب و بلاست

کارم به لـطـف تو به گـدایی نـمی‌رسد            بی‌تـو گـدا به نـان و نـوایـی نـمی‌رسد

وصف تو در خیال نمی‌گنجد ای بزرگ            تـنهـا مـقـام تـو بـه خـدایـی نـمـی‌رسـد

حال و هوای نوکرتان رو به راه نیست            از سـمت کـاظـمـین هـوایی نمی‌رسد؟

نه دِعـبـِلـم، نه حِـمـیَری‌ام، نه فَـرَزدَقَم            بیچـاره‌ام... به من که ردایی نمی‌رسد

ابن الرضای من! به خدا دوست دارمت            جز این صدا ز سینه صدایی نمی‌رسد

چـشـمـم به راه تـوست، دم مـردنـم بیا            جـانم به لـب اگر تو نـیـایـی؛ نمی‌رسد

آه ای جـوان شهـر! چه کـردند با دلت            آه از جـگـر نکـش که دوایی نمی‌رسد

شکر خدا به مـوی تو دسـتی نمی‌رسد            شکـر خـدا به حـنـجـره پـایی نمی‌رسد

شکر خدا که دست به پیراهنت نخورد            اصلاً کسی به عـقـده‌گـشـایی نمی‌رسد

شـکـر خـدا اگـر چه جـوانی ولی دگر            جسمت به خیمه روی عبایی نمی‌رسد

به احـتـرام تو، پـائـیـزهـا بـهـار شوند            کویرهای ترک‌خورده چشمه‌سار شوند

تو نور دیدۀ خـورشید هـشتـمین هستی            تـمـام آیـنـه‌هـا، با تـو بـی‌غـبـار شـوند

ز رسم و راه تو ای حجت نهم! پیداست            که پـیـروان مـرام تو رسـتـگـار شـوند

به پیـشگـاه خـدا راهـیان مکـتب وحی            بـه آبـروی تو دارای اعـتــبـار شـونـد

بر آسـتـان تو، کـروبـیـان سـلام کـنـند            فـرشتگـان به حـریم تو پـرده‌دار شوند

به باغ مـعـرفت از فـیض باغـبـانی تو            نهال‌های جوان غرق برگ و بار شوند

تویی فـروغ هـدایت که "پور اکـثم‌ها"            در آسـتـانـۀ عـلـم تو شـرمـسـار شـوند

به محض تابش نور تو جای حیرت نیست            که "واقفـیه" به سرگشتگی دچار شوند

امـام و رهـبـر نـه سـالـه! مردمان باید            که محـو معجـزۀ دور از انتظار شوند

فـدای نــامـۀ مــولا، کـه واژه واژۀ آن            قـرار‌بخـش دل و جـان بی‌قـرار شـوند

نـوشـت: روشـنـی دیــده‌ام، امـیـد دلـم!            که با دعای تو دل‌ها شکـوفه‌زار شوند

شـنیدم از درِ کوچک به کوچه می‌آیی            به زحمت، این همه مردم چرا دچار شوند!

جواد من! پس از این از درِ بزرگ بیا            که بیـشـتر به عـطـایت امـیدوار شوند

از آسـمـان کـرم آنچنان بیـفـشـان نـور            که وارثـان زمین هم سـتـاره‌دار شوند

به پـیـشـگـاه تو بـاید، خـلـیـفـه و اُمَـرا            پـیِ مــطــالـبـۀ دُرّ شــاهــوار شــونــد

در آسـتانۀ جود و کـرامت تو رواست            که صفرهای جهان، برتر از هزار شوند

تو مثـل مـاه به فـضل خـدا درخـشیدی            شکوه و جـلوه به نام "جواد" بخشیدی

منم که باب نیازم، تویی که باب مرادی            چه خوش مقام عطایی! چه خوش امام جوادی!

منم نداری مـطلـق، تویی کـرامت بی‌حد            که آنچه خواسته بودم تو جز به لطف ندادی

چکامه‌ها همه حیران، میان اول و پایان            پدر که شمس شموس و پسر که حضرت هادی

تو روشـنـای زمـیـنی، تو آفـتـاب‌تـرینی            که در شـبـاشب عـالـم بنای نـور نهادی

بمیرم و نـسرایم، شکـست قـامت نخـلت            بمـیرم و ننـویسم که سر به خاک نهادی

دواتْ خون جگر شد برای مَقطع شعرت            چه سازم و چه سُرایم، نمانده عرض زیادی

کربلا گـفـتم، دلم لـرزید، گفتم: یا حسین            اشک روی گونه‌ام غلتید، گفتم: یا حسین

باد سـرگـرم نـوازش بود با گـلـبـرگ‌ها            باغبان هر شاخه گل را چید، گفتم: یا حسین

ابر‌های آسمان گلرنگ شد وقت غروب            رفت در دریای خون خورشید، گفتم: یا حسین

رد شدم از صحن سقاخانۀ «شهر بهشت»            هر کبوتر آب می‌نوشید، گفتم: یا حسین

داشتم در دست خود تسبیح سرخی از عقیق            دانه‌هایش هر طرف پاشید، گفتم: یا حسین

نام «ثـارالله» را بـردنـد هفـتاد و دو بار            خاطرات جبهه شد تجدید، گفتم: یا حسین

حاجیان «روز دهم» گفتند در کوی منا            عید قربان است، ما را عید، گفتم: یا حسین

در طواف کعبۀ شش‌گوشه، از من بیدلی،            معـنی لـبیک را پرسید، گـفتم: یا حسین

قاری قرآن تلاوت کرد از اصحاب کهف            برگ قرآن را که می‌بوسید، گفتم: یا حسین

چشم در چشم برادر، دست در دست پدر            دختری معصوم می‌خندید، گفتم: یا حسین

شیـرخـواری نازنین با لای‌لایِ مادرش            در دل گهواره می‌خوابید، گفتم: یا حسین

از شقـایق رسم عشق و عاشقی آموخـتم            هر کسی داغ برادر دید، گفتم: یا حسین

نخستین کس که در مدح تو شعری گفت آدم بود            شروع عشق و آغاز غزل شاید همان دم بود

نخـستـین اتفـاق تـلخ‌تر از تلخ در تاریخ            که پشت عرش را خم کرد یک ظهر محرّم بود

فتاد از پا کنار رود در آن ظهر دردآلود            کسی که عطر نامش آبروی آب زمزم بود

دلش می‌خواست می‌شد آب شد از شرم، اما حیف            دلش می‌خواست صد جان داشت، اما باز هم کم بود

مدینه نه، که حتی مکّه دیگر جای امنی نیست            تمام کـربـلا و کوفه غرق ابن‌ملجـم بود

اگر در کربلا طوفان نمی‌شد کس نمی‌فهمید            چرا یک عمر پشت ذوالفقار مرتضی خم بود

نگـاه خـیـره به در داشت تا خبر برسد            خـبـر از آمــدۀ تــازه از ســفـر بـرسـد

پدر همیشه امـیدش به یاری پـسر است            جواد کـوچکـش ای کاش زودتر برسد

کسی نداشت گمان در چنین زمان کمی            شـرار زهـر بـلا خـیـز تا جـگـر برسد

کـشـیده بود عـبا را به سر می‌انـدیـشید            میان کـوچه نیـفـتـد به پـشـت در برسد

روا مـبـاد امـامـی غــریـب تـشـنـۀ آب            به خاک سر بگذارد که وعده سر برسد

پدر همیشه امـیدش به یاری پسر است            چه می‌شود که پدر یاری پـسر برسد؟!

دم «قالوا بَلَی» سر داد و اهدا کرد جانش را            به دست عشق هرکس داد بی‌پروا عنانش را

و اما عشق... آسان می‌نمود اول ولی آخر            بسی مشکل گرفت از سینه‌چاکان امتحانش را

یکی را زهر کین دادند و جانش را زدند آتش            یکی را سر بریدند و شکستند استخوانش را

یکی در دامن دردانه‌اش خون جگر را ریخت            یکی هم در عبایش جسم صدچاک جوانش را

در این سو خواهری ارث از برادر برد غربت را            در آن سو خواهری داغ دل و قدّ کمانش را

به دنبال یکی یک خاندان در خاک و خون افتاد            نمی‌برد آن یکی ای‌کاش با خود خاندانش را

یکی شد آفـتـاب مشهـد و تابـید بر عـالم            یکی بر نیزه رفت و کربلا کرد آسمانش را

بگو پروا کند از عشق هرکس مرد میدان نیست            که تیغ عشق با خون می‌نویسد داستانش را

به مشهد کربلا را خواستم از دامن «رحمان»            که من در این دو پیدا کرده‌ام «مُدهامَتان»ش را

درست آن‌گونه که با رقص تاک، انگور می‌ریزد            زمان گردگیری از ضریحت، نور می‌ریزد

مرا بیرون نکن از خانه‌ات هرچند می‌دانم            که دهقان، جنس نامرغوب خود را دور می‌ریزد

نمی‌بینیم لطفت را و می‌پرسد ملک از خود:            چرا شاهی طلا در دامن یک کور می‌ریزد؟

بگو این صحنۀ رؤیایی باران و گلدسته است؟            و یا آب وضو از گونه‌های حور می‌ریزد؟

یقین قصد زیارت کرده با پیراهن احرام            همین ابری که خود را پای نیشابور می‌ریزد

شبی در خواب دیدم حضرتش در جام زائرها            به لبخندی « شرابِ سعیکم مشکور» می‌ریزد

حـریم طـوس مگر طور وادی سیناست            که روی ماه رضا، جلوه‌گاه نور خداست

چو کعبه ساحت قدسش مطاف اهل یقین            رواق صحن نو و کهنه، مروه است و صفاست

پیمبران به طواف و فرشتگان در سعی            یکی به ذکر نماز و یکی به عرض دعاست

شـرف بَـرَد ز مـقـامـش مـقـام ابـراهـیـم            غـبـار او بـه رخ زمـزم آبــروافـزاسـت

چنان‌ که در عـرفـاتـت گـنـه بـبـخـشایـند            نگاه او قلم محـو جرم و عـفـو خطاست

به خـاک او حـجـرالاسـود اسـتـلام کـنـد            که پـارۀ تـن پـیـغـمـبـر خـدا، ایـنجـاست

بگو به موسی عمران، به کوه طور مرو            وگـرنه با أرِنـی، لَـن تَـرانی‌ات اولاست

ز کوه طـور بیا خـدمت رضا در طوس            که در جـمـال خـدایـی او خـدا پـیـداست

غــبـار خـاک قـدم‌هـای زائــر حــرمـش            گهی به دوش نسیم و گهی به دست صباست

یکی بَرَد به چـمن تا به گل ببخـشد بوی            یکی بَرَد به شفاخانه‌ها که عین شفـاست

عـلـی عــالـی اعـلـیٰ، کـه نـام اقـدس او            ز اسم حضرت حق، سرّ عَلَّمَ ‌الأسماست

شـعـاع نــور خــدا، جـلـوۀ جـلال نــبـی            جـمال عـلـم عـلی، نور دیـدۀ زهـراست

همیـشه تـا بـوَد این آفـتـاب چـشمۀ نـور            همـاره تـا به فـلـک مـاه انـجـمـن‌آراست

همـیـشه مـلت ایـران، به نـام او جـاویـد            هـماره پـرچـم ایـران به فَـرِّ او برپاست

سزد که بر سر خـورشـید سـایه انـدازیم            چنین که سایۀ شمس‌الشموس بر سر ماست

هرکس  که در حریم رضا پا گذاشته            پـا در حـریـم عـرش مـعـلـی گـذاشته

خود را میان‌ آینـه‌کاری شکسته است            دل را میان صحـن و سرا جا گذاشته

از گریه‌های پای ضریحش مشخص است            او را دلـش به حـال رضـا وا گذاشته

ای نا امـیـدِ سـر به بـیـابـان گـذاشـتـه            این خـانه را خـدای تو ایـنجـا گذاشته

می‌خواست با بهـشت کمی آشنا شویم            ایـن بـارگـاه را بـه تـمـاشـا گـذاشـتــه

بر شانـه‌هـای پـنجـره فـولاد سر گذار            او دست لـطـف روی سـر مـا گذاشته

ایـنجـا پـنـاه هـر که نـدارد پـنـاهـگـاه            در را رضـا به روی هـمه وا گذاشته

آسمان بود از زمین در هر قدم نزدیک‌تر            روبرویت بودم و می‌شد حرم نزدیک‌تر

مثل عطر گل که می‌پیچد در آغوش نسیم            می‌شود عطر مسیحا دم به دم نزدیک‌تر

بـارها از راه دور آقـا سـلامـت کـرده‌ام            تا جـوابـم را بـگـیـرم آمـدم نـزدیـک‌تـر

محـو در آئـیـنه‌هـایم، تا نگـاهم می‌کـنی            من تو را حس می‌کنم از خویش هم نزدیک‌تر

ذرۀ پـابـوس صحـنت آفـتـاب و می‌شود            تابش خورشید در ملک عجم نزدیک‌تر

دور بودم از تو اما شعر دستم را گرفت            می‌توان با یک غزل شد صد قدم نزدیک‌تر

نخواهد ایستاد از جوشش این سرچشمۀ غیرت            که در رگ‌های ما جاری‌ست خونِ رهبرِ اُمَّت

میان خیلِ پاکانی که بیعـت‌کرده با اویند            شهـادت آمده این‌بـار تا با او کـند بیعـت

اگرچه رهبرِ ما رفته، راه و رسم او باقی‌ست            ادامه می‌دهیم این راه را تا قلّه با قدرت

طنین خطبه‌هایش تا فراسوی جهان رفته            شبیه عطر، خط مشی او، افتاده در حرکت

از آن «سلمانُ منّا»ی رسول الله معلوم است            که از آن ابتدا تحتِ کسای اوست این ملَّت

به آن اللهِ خونین‌رنگِ روی پرچمم سوگند            نخواهد ایستاد ازجوشش این سرچشمۀ غیرت

اگرچه خصم با خشمش همیشه روبه‌روی ماست            اگرچه صبح و شب تیغش به دنبال گلوی ماست

قسم بر آنکه نبض آسمان‌ها هست در دستش            شهادت افتخار ما؛ پریدن آرزوی ماست

نمازی عاشقانه با تنی صد چاک می‌چسبد            زمین سجاده است و خون رگ‌هامان وضوی ماست

به هر قیمت نه باسازش، نه با تسلیم می‌سازیم            «اشداءُ علی الکفار» ذاتاً خلق و خوی ماست

توکل بر خدا داریم و از چیزی نمی‌ترسیم            مسیر راست را رفتن، رهین جستجوی ماست

«غدیری‌های جان بر کف» که پای عهد می‌مانیم            طنین «یا علی مولا» دمادم‌ های‌وهوی ماست

چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»           نشسته بر زبان اهل ایمان، ذکرِ «یا حیدر»

به گوشِ اهلِ عالم می‌رسد این روزها بی‌شک           از ایران، از دلِ داغِ خیابان، ذکرِ «یا حیدر»

توکـل بر خـدا کردیم در آماجِ مشکـل‌ها           مدد داده‌ست ما را، حینِ طوفان، ذکرِ «یا حیدر»

از آتش‌بازیِ قومِ یهودا هیچ ترسی نیست           که خواهد کرد آتش را گلستان، ذکرِ «یا حیدر»

نمی‌دانم چه سرّی هست در این ذکرِ طوفانی           که خیبر می‌کَنَد از جا به قرآن، ذکرِ «یا حیدر»

بگو «حیدر»، بخوان «حیدر»، «امیرالمؤمنین حیدر»           دهد بر عمر اسرائیل پایان، ذکرِ «یا حیدر»

مدد حیدر، مدد حیدر، مدد حیدر، مدد حیدر           چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

چشم اگر دارد جهان اینک ببیند تنگه را            گـوش اگـر دارد، پـیـام اقـتـدار آورده‌ایم

فصل پیکار است و هنگام درو، ما نو به نو            بارشی بر نـابه‌کاران از شرار آورده‌ایم

گـفتگـو در سایۀ تـهدید با قـاتل خطاست            گر سرآرَد صبر ما را، چوبِ دار آورده‌ایم

ما حدیثِ تیغ بر دوشانِ شرقیم ای یهود!            قلعه را خالی کن امشب ذوالفقار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

و باران‌ها همان وحی‌ند و می‌گویند این شب‌ها            رسالت حفظ ایران‌ست ایران، آفرین مردم!

خدا می‌آفریند شاید از این پس ملائک را            شبـیه چهـره‌های روشن این نازنین‌مردم

خدا مستضعفین را غرق نعمت می‌کند یعنی            شما هستید تنها وارثان سرزمین، مردم!

فقط یک یاعلی مانده‌ست تا صبحی که می‌گویند            شبیه کوه باید ماند اکنون پای دین، مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

شاعرا از چه به لب مُهر سکوت است تو را؟!            فصل خون است ببین! فصل غزل‌خوان‌ شدن است

قـلـم حـادثـه بـردار که تـکـلـیف امروز            تـیغ بـرداشتن و عازم میدان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائـید که پیـری فرمود            وقت مبعوث به هر کوی و خیابان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائید که پرچم بر دوش            کار هر رهگذری حافظ ایران شدن است

لـشکـر ابـرهـه را از لب سـجـیـل بگـو            بگـریزید که هنگـام پـریشان شدن است

دیـو را گو که ز ما آرزوی هر طـفـلی            در پی کشتن او، رستم دستان شدن است

دوش خیبرشکنی گفت که هر لحظه‌شان            با فـرود‌آمـدنم لحـظـۀ ویـران‌شدن است

او که از سـایۀ ما نیز به خود می‌لـرزد            چاره‌اش چیست؟! فقط رفتن و پنهان‌شدن است

ما ولی از چه بترسیم که خوشبختی‌مان            آخر کار هم آغـوش شهـیدان شدن است